Прыходзіла Вялічка на сяло

З чырвоным яйкам, з белатварым сырам,

І сцежку, паднядзеленую жвірам,

Світанне лугам за руку вяло.

Іграла сонца, ажывала тло,

Свянцонка пахла злагадаю, змірам.

І ўсім малечым вачаняткам шчырым

Прысмакаў досыць на стале было.

Расло святло, надзея ўваскрасала.

З душы ўцякалі недавер і змрок.

І песняў валачобнікам хапала.

І сніўся падарожжу сон далёкі.

І адвячорак позніўся знарок.

Ішлі па небе продкі, як аблокі».

Рыгор Барадулін